Eskiden teknoloji hayatı kolaylaştırsın diye vardı. Şimdi hayatın kendisi teknolojiye göre şekilleniyor.
Sabah uyanır uyanmaz elimiz telefona gidiyor. Bir bakayım diyorsun, yarım saat geçmiş. Gün daha başlamadan zihnin dolmuş oluyor. Sonra gün boyu koşturma… Ama akşam olunca “ben bugün ne yaptım?” sorusu ortada kalıyor.
Garip olan şu: Her şey daha hızlı ama hiçbir şey tamamlanmış hissi vermiyor.
Mesajlar anında geliyor, işler daha çabuk bitiyor, bilgiye ulaşmak saniyeler sürüyor. Buna rağmen kafamız sürekli meşgul. Çünkü hız arttıkça boşluk kalmıyor. Eskiden düşünmeye vakit vardı, şimdi araya sürekli bir şey giriyor.
Asıl sorun teknoloji değil aslında. Sorun, onun ritmine kapılmamız.
Her bildirim önemliymiş gibi davranıyoruz. Her şeye yetişmeye çalışıyoruz. Ama günün sonunda dağılmış bir dikkat ve yarım kalmış işler kalıyor elimizde.
Kimse şunu açık açık söylemiyor:
Her şeye yetişmek zorunda değilsin.
Biraz geri çekilmek, her şeye anında cevap vermemek, bazen hiçbir şey yapmamak… Bunlar tembellik değil. Aksine, toparlanmanın yolu.
Çünkü mesele daha hızlı olmak değil.
Mesele, neye zaman verdiğini bilmek.
Telefon akıllandı, sistemler gelişti…
Ama insanın dikkati bu kadar parçalanırsa, o aklın pek bir anlamı kalmıyor.
